Ik herinner me de graafmachines. De modder. Het schurende geluid van de betonmolen. Er waren mannen, veel mannen, onafgebroken aan het werk, terwijl de muren hoger rezen.

De schrijver wrijft over het zachte, rode pluche van zijn stoel. Hij heeft de beste plek gekregen voor deze laatste voorstelling: rij 10, stoel 1. Midden in de actie. Een ereplek. Voor de schrijver had het niet gehoeven, hij had liever ergens achterin gezeten. Hij kent de teksten uit zijn hoofd. Maar vanavond is de laatste keer dat hij ze hoort uitspreken.

Het nummer komt hem vaag bekend voor. Af en toe kijkt hij naar haar, maar als hun blikken elkaar kruisen, neemt hij snel een slok van zijn biertje. Ze komt naar hem toe en trekt hem mee de dansvloer op.

Bier versterft, chips drogen uit.Zijn tong ligt als een dorre lap in zijn mond.Zijn oranje sjaal voor zijn gezicht.Negentig minuten op de klok.

De fanfare op het kleine podium doet haar uiterste best om The stars and stripes forever zo hard en vals mogelijk ten gehore te brengen. Narcissus haalt zijn vingers uit zijn oren om de zweetdruppels van zijn voorhoofd te vegen. Op zijn lichte broek zitten donkere vlekken waar hij eerder zijn handen heeft afgeveegd.

Den Haag, Statenzaal, 4 februari 1608

Hij baant zich een weg door de haag van journalisten, richting de dienstauto die even verderop geparkeerd staat. Ze vragen van alles door elkaar, het enige wat hij verstaat is zijn naam.

Ze waren De Vleut overgestoken naar het eilandje. Een eilandje, midden in de stad, met veel groen en niemand die hen stoorde. Aan de oever verzamelden ze takken en stenen, die ze met modder aan elkaar metselden. Boven het water stak een koepeltje van twijgen en planten. Zo hadden ze in twee nachten hun burcht gebouwd.

De gouden toiletbril straalt de warmte van zijn billen terug. Hij zit hier al een tijd, maar het lukt nog niet. Hij sluit zijn ogen, zet nog een keer aan, maar er gebeurt niks.

In een loods, verlicht door één knipperende Tl-buis, spuugt een AI-model ideeën op een digitale lopende band. Razendsnel typt de AI-schrijver een boek bij elkaar. De AI-redacteur scherpt wat zinnen aan en stuurt het door naar een AI-proeflezer. Iets verderop neemt een man tevreden een slok koffie: weer een boek geproduceerd.

Daar lig ik alweer, mijn favoriete plekje was nog vrij. De zon is nog maar net op, maar ik ben zeker niet de eerste. Daar verderop zit die Engelse familie al en tegenover me dat Nederlandse stel. Ik maak geen contact, daar heb ik helemaal geen zin in. Dit is mijn favoriete moment van de dag, wanneer het nog zo lekker rustig is. Wanneer alleen de vogels fluiten en er geen geschreeuw om me heen klinkt.

Hij zwaaide zijn been over de stang en bleef met een voet nog even op de grond staan. Hij controleerde of de tas op de bagagedrager nog stevig vastzat. Toen zette hij zich af met zijn voet en kwam langzaam in beweging, de oprit af. Naar links, de straat uit, de wijk uit, naar de grote weg.