De duif spuugt het olijftakje uit haar snavel. ‘Wat heeft het nog voor zin om een symbool voor vrede te zijn als het overal maar oorlog is?’
De flamingo strekt een roze vleugel uit naar de duif. ‘I know. Hoe denk je dat het is als je een symbool wordt voor kapitalisme?’ Treurig kijkt de flamingo de kring rond.
De opkomst is hoog vanavond. De leeuw staat op en loopt naar de hoek van het grauwe zaaltje dat ze van het buurtcentrum mogen gebruiken. De mot fladdert onrustig rond de tl-buis in het systeemplafond. Aan de muur hangt een groot spandoek met daarop in hanenpoten Lotgenotengroep voor dieren die als symbool worden gebruikt. Met zijn linkerpoot drukt de leeuw tegen de knop van de waterkoeler, vult het bakje wat eronder staat en likt het snel leeg.
‘Ik denk dat we allemaal wel klaar zijn om ergens symbool voor te staan,’ gromt de leeuw als hij terugloopt naar de kring. ‘Kracht en moed, pff, krachteloos en moedeloos word ik ervan.’
‘Maar mij maken ze ook nog na, hè,’ snuift de flamingo. ‘Uit plastic nota bene! Plastic! En dan zetten ze me in een of ander tegeltuintje waar ik sowieso niet thuishoor.’
De ezel en de vos schuiven ongemakkelijk op hun stoel.
‘Zullen we doorgaan met het volgende agendapunt?’ vraagt de groene uil. ‘Ik heb straks nog taalles.’ Hij kijkt even de kring rond voor hij verdergaat. ‘Het volgende punt is ingebracht door ons nieuwe lid, de kakkerlak.’
De flamingo steekt een vleugel op. ‘Sorry dat ik je onderbreek, maar zei je nou de kakkerlak?’
De uil kijkt even op zijn papier. ‘Inderdaad. De kakkerlak heeft zich aangemeld als lid, maar ik geloof dat hij er nog niet is?’
‘Hij moet uit India komen,’ klinkt de diepe basstem van de olifant.
Er klinkt zacht getik op het linoleum in de gang.
‘Maar hoezo kan een kakkerlak lid worden van deze groep?’ vraagt de flamingo geïrriteerd. ‘Met de mot hadden we al mot, maar gelukkig is het enige wat hij doet, het licht laten flikkeren.’
De deur schuift langzaam verder open. Alle dieren kijken verschrikt op. In de deuropening staat de kakkerlak, die de ruimte in zich opneemt. Zijn blik blijft hangen op het symbool op het spandoek: een stokpoppetje. Hij grijnst.
‘Stoor ik?’ vraagt de kakkerlak opgeruimd. ‘Mijn excuses dat ik te laat ben, er waren nog wat protesten gaande.’ Hij trippelt het zaaltje binnen en zet zich tussen de olifant en de leeuw.
‘Neem plaats, neem plaats,’ zucht de uil terwijl hij zijn bril wat hoger op zijn snavel duwt. ‘We horen graag waarom u lid wilt worden van deze groep.’
De kakkerlak gaat wat rechter op zitten. ‘Zeg maar je en jij, hoor. Nou, ik ben dus sinds kort het symbool van de jongerenprotesten in India. Die mensen voelen zich als kakkerlakken behandeld, omdat hun vooruitzichten slecht zijn.’
‘En dat confronteert jou met je zelfbeeld,’ hijgt de mot boven hem.
De kakkerlak kijkt omhoog. ‘Hoezo?’
De flamingo lacht schril. ‘Nou, als ik jou zie, zie ik geen thing of beauty, maar denk ik toch eerder aan stinkende vuilnisbakken. Dus het moet wel confronterend zijn als je als symbool wordt gebruikt.’
De ezel balkt zachtjes.
‘Ik vind het juist een hele eer,’ zegt de kakkerlak trots.
Het zaaltje valt stil. Alleen het geruis van de vleugels van de mot is nog te horen.
‘Een eer?’ vraagt de uil.
‘Ja! Ik ben jarenlang gezien als vies, minderwaardig, armoedig. Maar nu ik symbool ben geworden van de protesten zien mensen ineens ook mijn andere kant: dat ik veerkrachtig ben. Mij krijgen ze niet snel kapot. Ik geef de mensen hoop.’ Hij steekt zijn borst naar voren.
‘Zo’n positieve transformatie is veel makkelijker dan het voor ons is,’ zegt de flamingo.
‘Ik denk het ook,’ zegt de duif. ‘Ik ben het symbool van vrede, maar overal wordt gevochten.’ Ze knippert met haar ogen.
De kakkerlak glimlacht. ‘Maar beste duif, begrijp je dan niet dat vrede iets is om voor te vechten?’
De duif staart naar het olijftakje voor haar op de grond.
‘En ik dan? Overal plastic flamingo’s. Plastic!’
‘Mensen houden van mooie dingen. Mooie dieren. Ze willen je juist niet kwijt, daar in Albanië,’ zegt de kakkerlak.
De flamingo knijpt haar ogen tot spleetjes. ‘Mensen houden niet van de flamingo. Ze houden van het symbool, waar ik voor sta.’
‘Zullen we stemmen of de kakkerlak mag toetreden tot onze groep?’ vraagt de uil. ‘Wie is voor?’
De duif wil haar vleugel opsteken, maar de kakkerlak gebaart dat ze hem moet laten zakken. Hij kijkt de kring rond en zegt: ‘Jarenlang heb ik de voeten van mensen ontweken. Ik was ongedierte. Maar nu, nu ben ik eindelijk gewenst. Ik dacht dat deze groep daarvoor was, om onze ervaringen te bespreken, te kijken hoe we nuttig kunnen zijn. Maar ik denk dat ik mijn tijd beter kan besteden.’ Hij staat op. ‘Dank voor de uitnodiging.’ De kakkerlak buigt even naar de uil en trippelt naar de deur.
De duif staart hem na en steekt dan het olijftakje weer in haar snavel.
https://nos.nl/artikel/2623922-weer-protest-van-kakkerlakbeweging-india-oppositieleider-aangehouden
