Bier versterft, chips drogen uit.
Zijn tong ligt als een dorre lap in zijn mond.
Zijn oranje sjaal voor zijn gezicht.
Negentig minuten op de klok.
Met winst wordt alles anders.
Denkt hij. Weet hij.
Hoopt hij.
Als Nederland wint, en dat zal het,
dan straalt dat ook op hem af.
Promotie. Of een andere baan. Misschien een vriendin.
Kippenvel op zijn armen.
De gelijkmaker.
Handen op zijn hoofd gevouwen.
‘Het is nog niet voorbij,’ zegt de verslaggever.
Met iedere penalty zet hij zijn nagels dieper in zijn wangen.
Het laatste fluitsignaal.
Gedaan.
Hij zakt onderuit op zijn gebarsten leren bank.
De TV uit.
Ineens hoort hij buiten vogels fluiten.
Hij staart naar het zwarte scherm.
Zijn blik is wazig.
De ochtendlucht voelt koud op zijn gezicht.
Straks moet hij weer naar kantoor.
Hij haalt de ladder uit het schuurtje.
Zet hem tegen de voorgevel.
Rukt de oranje vlaggetjes van de muur.
Hetzelfde werk dat nooit verandert.
De vlaggetjes dwarrelen naar de grond.
Hij trekt het spandoek los.
Dezelfde automaatkoffie.
‘Wij houden van Oranje’
Zijn onderlip trilt.
De liefde is over.
Voor nu.
De vlaggetjes op een hoop in een doos.
Hij vouwt het spandoek op.
Dezelfde collega’s
die ook nergens heen lijken te gaan.
O ja, de oranje deurmat.
Voor de spiegel in de gang blijft hij staan.
De geschminkte vlaggetjes op zijn wangen
zijn doorgelopen.
Bron: https://nos.nl/artikel/2620935-wk-voorbij-voor-oranje-sterk-marokko-wint-zenuwslopend-duel-na-strafschoppen
