De fanfare op het kleine podium doet haar uiterste best om The stars and stripes forever zo hard en vals mogelijk ten gehore te brengen. Narcissus haalt zijn vingers uit zijn oren om de zweetdruppels van zijn voorhoofd te vegen. Op zijn lichte broek zitten donkere vlekken waar hij eerder zijn handen heeft afgeveegd.
Hij staat te wachten voor een souvenirkraampje naast een rek met ansichtkaarten, terwijl zijn vrienden in een rek met T-shirts neuzen. Zelf zou Narcissus graag zijn T-shirt uitdoen in deze hitte, even zwemmen om af te koelen. Maar ze staan midden in Washington D.C.
Ineens wordt hij opzij geduwd. Narcissus kan zich ternauwernood staande houden aan het kaartenrek. Hij draait zich om en vindt de boze blik van een gezette man in een oranje-groen Hawaii shirt. Een lucht van rotte uien komt Narcissus tegemoet. Zijn maag draait zich om. Hij steekt verontschuldigend zijn handen op.
Zijn oog valt op een kaart met daarop het Lincoln Memorial, schitterend weerspiegeld in het blauwe water van de Reflecting Pool, statige bomen aan beide kanten. Dat moet hier vlakbij zijn. Hij wenkt zijn vrienden dat hij verder gaat kijken en voegt zich in de mensenmassa.
De fanfaremuziek vloeit over in rap, country, R&B. Bij het Washington Monument is het rustiger. Recht vooruit ziet hij de statige pilaren van het Lincoln Memorial, ervoor loopt een smalle streep met bewegende witte vlekjes. Even later staat hij aan de voet van die grote vijver: de Reflecting Pool. Hij kiest het pad aan de rechterkant en loopt door tot hij in de schaduw van de bomen is.
Narcissus gaat op de rand zitten en haalt zijn hand door het water. Het is donkerder, viezer, dan hij verwacht. Het voelt niet zozeer nat, eerder slijmerig.
‘… goor en groen.’
Hij kijkt om zich heen. Er is niemand in de buurt, alleen een groepje toeristen iets verderop. Het zal wel een van hen zijn geweest. Het water lijkt eerder donkergroen dan donkerblauw. Misschien ligt het aan de invalshoek. Deze vijver is zo ontzettend lang, er zijn vast wel blauwe plekjes te vinden. Hij droogt zijn hand af aan zijn knie, staat op en loopt een stukje verder, langs de toeristen.
‘… te vies voor woorden.’
Hij blijft staan en werpt een geïrriteerde blik op de toeristen. Dan buigt hij over de rand van de vijver. Het water lijkt hier groen, helderder van kleur. Met zijn linkerhand maakt Narcissus golven in het water. Het voelt alsof hij door een kussen heen moet bewegen.
‘… alsof er iemand in gekotst heeft.’
Nu kan hij het goed verstaan. Narcissus snuift: het water ruikt naar rotte eieren. Wat voor geur heeft een vijver eigenlijk?
‘Walgelijk, dat groen!’
De stem klinkt heel dichtbij. Narcissus schiet omhoog en kijkt verwilderd om zich heen. Niemand, alleen een parkwachter met een schepnet, tien meter verderop. Naast de man ligt een zwarte vuilniszak. Zou je hier mogen vissen? Vast niet, maar daar drijft wel iets in het water.
De parkwachter schept het ding uit de vijver en schudt het net leeg in de zwarte vuilniszak. Nieuwsgierig loopt Narcissus erheen. De man pakt zijn portofoon en begint te praten. ‘… chemicaliën,’ is het enige dat Narcissus hoort. Hij is nu bij de zak. Het is een dode eend. Een golf van misselijkheid trekt over zijn buik. Snel wendt hij zijn blik af naar de plek waar de parkwachter de dode eend uit het water heeft gevist. Een donker gat in een groene vijver.
‘Al die rotzooi.’
Narcissus draait zijn hoofd pijlsnel naar de parkwachter.
‘Kan ik je helpen?’ vraagt de man vriendelijk.
‘Het water hoort blauw te zijn.’
De parkwachter lacht. ‘Dat kun je wel willen, maar het is toch echt groen.’
Narcissus trekt zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Het water hoort te blauw zijn.’
De man haalt zijn schouders op. Narcissus opent zijn mond, maar hij weet niet wat hij moet zeggen. Hij slikt en schudt zijn hoofd. Dan loopt hij stevig door naar het Lincoln Memorial. Af en toe werpt hij een blik over de vijver, zoekend naar vlekken blauw tussen het groen. Lichtvlekjes verblinden hem.
‘Schande!’
Geschrokken brengt Narcissus zijn handen naar zijn oren. Alsof er iemand naast hem staat te schreeuwen. Waar komt dat geluid vandaan?
Een journaliste staat met een cameraman te filmen. Narcissus ziet haar wijzen. Als hij langs haar loopt, hoort hij haar zeggen: ‘Het water van deze historische vijver is groener dan de Chicago rivier op Saint Patrick’s Day.’
Hij blijft staan. ‘Water hoort blauw te zijn, blauw,’ prevelt hij zachtjes voor zich uit. Hij loopt om de cameraman heen naar de rand van de vijver.
Naast hem is het ineens stil, de journaliste is gestopt met praten. Hij kijkt opzij en ziet de camera op zich gericht. De journaliste duwt de microfoon onder zijn neus. ‘Water hoort blauw te zijn,’ zegt hij in de lens.
‘Inderdaad,’ zegt de journaliste. ‘Wat vindt u van de algen?’
Narcissus houdt zijn adem in. Daar is het. Met een trillende vinger wijst hij het stuk aan. ‘Blauw!’
De journaliste lacht schamper. ‘De toeristen zijn er niet over te spreken,’ zegt ze in de camera.
Narcissus gaat zitten en buigt voorover. Hij ziet zijn eigen spiegelbeeld: zijn haar tegen zijn voorhoofd geplakt van het zweet, zijn Griekse neus. Maar zijn mond lijkt scheef, al golft het water niet. Er steekt iets uit het water. Hij trekt een stuk afgebladderde verf uit het water en houdt het met grote ogen omhoog. ‘Blauw,’ fluistert hij zachtjes.
Geïnspireerd door de mythe van Narcissus en Echo, zoals herverteld door Stephen Fry in Mythos.
