Ze waren De Vleut overgestoken naar het eilandje. Een eilandje, midden in de stad, met veel groen en niemand die hen stoorde. Aan de oever verzamelden ze takken en stenen, die ze met modder aan elkaar metselden. Boven het water stak een koepeltje van twijgen en planten. Zo hadden ze in twee nachten hun burcht gebouwd.
Het leven op het eilandje was rustig. Overdag sliepen ze veel, tegen elkaar aan gerold op de vloer van hun burcht. Soms werd een van hen wakker, knabbelde op een twijgje en knorde zachtjes.
Als de zon begon te zakken was het tijd om te gaan zwemmen. Soms moesten ze onderhoud plegen aan hun burcht, dan sleepten ze nieuwe bouwmaterialen aan. Ze controleerden hun territorium, onderhielden hun geurplekken. Ze legden dammen aan om ongewenste gasten buiten te houden. Een enkele keer stonden er mensen aan de overkant te kijken wat ze aan het doen waren, daar op hun eilandje. Soms hadden de mensen fietsen bij zich, of een hond. De afstand was groot genoeg. Ze maakten zich er niet druk om.
Op een dag hoorden ze gespetter in het water. Het geluid kwam dichterbij. Hun geurplekken zouden de indringers buitenhouden. Maar het geluid nam toe. Ze voelden de aarde zachtjes trillen toen de mensen uit hun bootje stapten en aan land kwamen. De mensen bekeken het eilandje, trapten de planten plat, duwden struiken opzij. Ze sisten luid. De mensen hoorden hen niet.
De mensen gingen terug het bootje in, de geluiden verdwenen in de verte. Maar niet voor lang. Die avond kwamen de mensen terug met een vlot, met daarop hun spullen: tentjes, stoelen, slaapzakken, kleren, proviand. De mensen kapten een boom om plaats te maken voor een tent, maakten een kampvuur, zongen luid en dronken bier. Lege blikjes gooiden de mensen in het water.
Eén blikje raakte de burcht. De koepel trilde. Het was genoeg. Met hun staart sloegen ze hard op het water en zwommen weg. Hun lege burcht zakte langzaam in elkaar.
