De gouden toiletbril straalt de warmte van zijn billen terug. Hij zit hier al een tijd, maar het lukt nog niet. Hij sluit zijn ogen, zet nog een keer aan, maar er gebeurt niks.
Als hij zijn ogen opendoet, ziet hij direct weer het artikel op zijn telefoon. Hij snuift. Doctor Jill Biden moest ook zo nodig een boek schrijven. Over de tijd dat zij, onterecht en in plaats van zijn eigen vrouw, First Lady was. Over hoe ze haar man steunde tijdens zijn gooi naar een tweede termijn. Eerste termijn, zal ze bedoelen. En over dat debat, in juni 2024.
Dat debat waarin híj zich juist heel goed presenteerde en met zijn weave het ene onderwerp naadloos aan het andere reeg. De gedroomde president. Híj had het debat gewonnen, dat was niemand ontgaan. Maar daar rept Doctor Jill met geen woord over. Ze heeft het alleen over haar man, met zijn openhangende mond en zijn gestamel. Die onderwerpen door elkaar haalde en de ene euh liet volgen op de andere stilte. Ze maakt zelfs excuses voor Sleepy Joe: ze dacht dat hij daar op het podium een beroerte kreeg. Ze wilde zelfs het podium op rennen om hem te helpen, te redden. Absurd!
Een zweem van misselijkheid trekt plots over zijn buik. Hij leunt achterover en ademt diep in door zijn mond. In zijn hoofd ziet hij Jill Biden naar haar man toesnellen… Maar wat zou zíjn vrouw doen? Ze was er natuurlijk niet bij. Hij slikt. Andere beelden doemen op. Haar hoeden met brede randen, teken van de onzichtbare muur die ze om zich heen heeft. Haar gezichtsuitdrukking als ze bij hem in de buurt is. Alsof ze op een mestvaalt staat. Haar weigering om mee te gaan op staatsbezoeken. Hoe ze haar hand wegtrekt als hij contact probeert te maken, maar eigenlijk haar steun nodig heeft. Zou die vrouw hem helpen?
Het golft in zijn buik. Was die Filet-o-Fish niet goed? Misschien had hij de sandwich beter kunnen laten staan. Hij zet nog een keer aan en voelt zijn wangen gloeien. Een kleine gele straal tikt zachtjes tegen de gouden pot. Hij opent zijn Truth Social-app en begint te typen.
