Het glacékersje is half weggezonken in de waterige appelmoes met stukjes. Hij laat zijn lepel boven het schaaltje hangen. Wie had bedacht dat overnachten een goed idee was, zodat ze morgen op tijd in Dokkum konden zijn? Hij had liever in zijn eigen bed geslapen, hij is bang dat hij morgen ook nog met rugpijn opstaat.
Hij laat de lepel in de appelmoes zakken en duwt het kersje met de bolle kant naar de rand van het schaaltje. Zal hij een hap nemen? Onwillekeurig haalt hij zijn neus op. Eigenlijk houdt hij meer van gladde appelmoes, maar hij heeft zoals gewoonlijk geen keus. Net als morgen.
Dokkum. De vorige keer dat hij er was, schaatste hij de Elfstedentocht onder een andere naam. Dat kon toen nog. Toen genoot hij nog vrijheid. Een soort van, want die onzichtbare tralies heeft hij zijn hele leven gevoeld.
Zijn vrouw knijpt even in zijn arm. Hij kijkt haar aan en probeert te glimlachen, maar zijn gezichtsspieren lijken verkrampt.
Ze fronst haar wenkbrauwen: ‘Ze vroeg je wat.’
Hij kijkt de tafel rond en ziet dan een serveerster staan.
‘Hadden jullie nog wat willen drinken?’ vraagt ze en gaat door met kauwgum kauwen.
‘Niet voor mij, dankuwel,’ zegt hij beleefd.
In de verte hoort hij zijn gezelschap iets bestellen. Wat zou er morgen op het programma staan? Als het maar niet weer WC-pot werpen is. Er zal vast wel weer een kwis zijn, dat doet elke zichzelf respecterende gemeente. En hij moet natuurlijk speechen. Hij heeft ‘m vanmiddag in de auto gelezen, het eindigde met ‘Fryslân boppe’. Maar de rest lijkt hem nu een leeg vel papier. Waar heeft hij die tekst eigenlijk gelaten?
Hij neemt een hap appelmoes en slikt hem snel door, zodat zijn tong zo min mogelijk contact maakt met de stukjes. Er zit weinig smaak aan. Wie heeft eigenlijk ooit bedacht dat hij zijn verjaardag en plein publique moet vieren? Zijn moeder deed dat, maar slim genoeg niet op haar eigen verjaardag. Zijn oma liet het volk langskomen, en zijn overgrootmoeder vond het een dag van het volk, waar ze zelf niet aan mee hoefde te doen. Had de geschiedenis zich maar herhaald, maar nee, hij wilde juist een verbinder zijn.
En daarom zit hij nu hier, in dit hotel in Hurdegaryp. Morgen begint hij zijn nieuwe levensjaar in dit hotel, waar het bloemetjesbehang veertig jaar geleden hip was en de vloer kraakt onder het tapijt met vlekken die hij niet nader wil bestuderen.
‘Ik heb er al lang over nagedacht hoe ik het later ga doen,’ hoort hij zijn dochter ineens zeggen. Hij kijkt haar aan.
‘In de winter is het sowieso te koud,’ gaat ze verder, ‘dus ik geef ze allemaal gewoon een dag vrij, maar ik doe verder niet mee.’ Een grijns verschijnt op haar gezicht.
Mistroostig schept hij het glacékersje uit de appelmoes.
