Op de expositie Inventing Obsessions in Brugge was een vliegengordijn van worst te zien. Wás, want bezoekers hebben het werk deels verorberd. Wat gebeurt er als de regels niet duidelijk zijn?
Je buigt voorover om het bordje te lezen: Vliegengordijn van droge worst. Is dit écht droge worst? Je doet een stap naar het kunstwerk toe, je hoofd bijna tussen de strengen in. Een lichte knoflookgeur walmt je tegemoet. Je laat je blik op de worsten rusten. Hoe zouden ze aanvoelen? Ze lijken stevig. Je bijt even op je lip. Op het bordje staat niet dat je er niet aan mag komen. Je haalt de brochure van de tentoonstelling uit je achterzak en leest vluchtig de informatie. Niks over aanraken.
Zo onopvallend mogelijk steek je je hand uit, je vingertoppen zijn bijna bij de worst. Ineens hoor je naast je een subtiele kuch. Je laat je arm vallen en schudt hem licht, alsof je mouw niet goed zit. Je voelt je wangen gloeien. Vluchtig kijk je opzij. Niemand.
Je strekt je hand weer uit naar de strengen en strijkt over een worst. Het velletje voelt ribbelig aan. De streng wiegt zachtjes heen en weer. Even blijft je hand in de lucht hangen. Je houdt je adem in. Er moet toch iets gebeuren. Een correctie. Een blik. Een stem.
Er gebeurt niets.
Je arm zakt naar beneden terwijl je ogen de ruimte scannen. Heeft iemand gezien wat je deed? Van links komt een echtpaar aanlopen. Je doet een stapje naar achteren.
‘Ik zou mijn tanden er wel in willen zetten,’ zegt de man.
De vrouw lacht. ‘Ik vraag me af hoe lang deze worsten hier al hangen.’ Ze steekt haar arm door de zijne. ‘Kom, we gaan lunchen.’
Het echtpaar loopt de zaal uit. Je vingers zweven weer boven een streng. Dan sluiten ze zich om een worst. Die voelt koud en een beetje vettig. Je knijpt er zachtjes in. De worst geeft niet mee. Je ruikt aan je hand: weer die lichte knoflooklucht. Het water loopt je in de mond.
Het vliegengordijn op de expositie Inventing Obsessions in Brugge is inmiddels voor de helft opgesnoept door de bezoekers. Maker Sarah Vandeursen zei tegen de VRT dat nergens stond dat opeten niet mocht. De grens tussen kijken, aanraken en zelfs eten was daardoor onduidelijk.
Ook elders ontstaan zulke situaties: in Verona gingen bezoekers op een stoel zitten die deel uitmaakte van de expositie. Een banaan die met tape aan de muur hing, verdween tot twee keer toe in de maag van een bezoeker. Wanneer blijft het bij kijken – en wanneer wordt het meer?
Bron: https://nos.nl/artikel/2610916-belgisch-kunstwerk-van-worsten-opgegeten-door-bezoekers
