‘Nee, ik kom niet bij je spelen.’
Je slikt. ‘Maar dat hadden we toch afgesproken?’
Suus haalt haar schouders op.
‘Waarom niet?’ vraag je schor.
Suus trekt haar capuchon over haar hoofd. ‘Mag niet van mijn moeder.’ Ze draait zich om en huppelt weg.
Een sliert haar dat losgeraakt is uit je staart plakt aan je wang van de regen. Haar moeder? Wat heeft die er nou mee te maken? Júllie zijn vriendinnen. Toch? Maar eigenlijk deed Suus de hele dag al vreemd. Hoe ze tijdens de les steeds verder van je weg schoof. In de pauze ging ze zelfs ergens anders zitten.
Het schoolplein om je heen is verlaten. De zandbak verandert langzaam in een modderbad, de bokspringpalen glimmen. Je wrijft de pluk haar uit je gezicht en begint langzaam naar huis te lopen. Je voeten slepen over de stoeptegels.
En het is niet alleen Suus. Emma en Noor waren aan het smiespelen in de pauze, terwijl ze steeds naar je keken. En dan gingen ze lachen. Mees keek heel raar naar je, alsof je stonk. En zelfs Thomas en Daan, met wie je in het leesgroepje zit en met wie je altijd goed overweg kunt, deden net of je niet bestond. Je voelt tranen in je ogen prikken. Maar van Suus is het wel het ergste, want ze is je beste vriendin. Of… was? Je schopt herfstbladeren aan de kant, maar door de regen blijven ze aan je schoen hangen. Je stampt op de grond. Weg.
-----
Voorzichtig neem je een klein slokje van de walmende thee.
‘Niet slurpen, Eliska,’ zegt mama streng, maar haar mondhoeken gaan omhoog. Ze houdt de koektrommel voor je neus. ‘Hoe was het op school?’
Geconcentreerd kijk je in de trommel, alsof er iets te kiezen valt tussen de ene stroopwafel en de andere. ‘Lekker, stroopwafels,’ zeg je terwijl je er snel eentje in je mond steekt.
‘Hoe was het met Suus? Ik dacht dat ze kwam spelen vandaag.’
Je schudt je hoofd. ‘Kon niet.’
‘Doe alsof je bij een deftige dame aan tafel zit, Eliska,’ zegt mama.
Je glimlacht en pakt je kop thee met je pink recht omhoog.
‘Misschien maar beter ook, je moet straks ook naar ballet, hè.’
Je knikt en gaat rechtop zitten. ‘En vandaag is de uitslag van de wedstrijd.’
Mama glimlacht. ‘Vind je het spannend?’
‘Ja! Als ik win, krijg ik les van mevrouw Pavlova. Dat… dan… daar zou ik zoveel van leren en dan word ik heel goed en dan kan ik later balletdanseres worden,’ zeg je in één adem.
‘Grote dromen, meisje. Laten we eerst maar eens kijken of je genoeg stemmen hebt gekregen.’
‘Heb je wel iedereen geappt om te vragen of ze op me willen stemmen?’ vraag je zenuwachtig.
‘Natuurlijk! En als iedereen ook echt gestemd heeft, dan…’ Mama knipoogt.
-----
‘En révérence!’ roept de balletjuf en klapt in haar handen.
Samen met de andere meisjes maak je een buiging. Nu gaat het gebeuren, eindelijk, na al die weken maakt de juf bekend wie die les bij mevrouw Pavlova wint. Je hart begint sneller te kloppen. En mama heeft iedereen geappt, zoals ze zei, dus dan heb je sowieso al heel veel stemmen. Je kijkt naar de rij met ouders aan de kant. Mama steekt haar duimen op.
‘Ga allemaal even zitten,’ zegt de juf, terwijl ze naar de hoek met haar tas loopt. Ze komt terug met een klembord.
De knoop in je maag trekt nog wat strakker. Je wilt het zó graag, die les. Je wilt zó graag balletdanseres worden. Net als mevrouw Pavlova over het toneel bewegen.
‘Er is veel gestemd, vast met hulp van de ouders.’ De juf glimlacht naar de moeders aan de kant. ‘Ik zal alle namen oplezen in alfabetische volgorde, te beginnen met Annabel,’ ze knikt even naar een meisje links van je, ‘met 32 stemmen.’
Alle meisjes klappen voorzichtig. Vluchtig kijk je even naar Annabel en houdt dan je ogen weer strak op de juf.
Ze leest verder, Bo heeft 28 stemmen. Je handen voelen een beetje zweterig aan. Danique heeft 19 stemmen. Nu ben jij aan de beurt. De E is van Eliska. Je houdt je adem in.
‘Heleen, 37 stemmen.’
Je hart slaat een slag over. Heleen? Nee nee, de E is van Eliska. Misschien heeft de juf over jouw naam heen gelezen, dat zou kunnen. Na Heleen komen Linde, Maud, Paulien, Saar en Yara.
Van heel ver weg hoor je de stem van de juf: ‘En dat betekent dat Heleen met 37 stemmen gewonnen heeft!’
Wat? Heleen? De juf heeft jou nog niet genoemd. Je gaat op je knieën zitten en steekt je vinger op. De juf steekt het klembord onder haar arm en klapt voor Heleen, die naar voren komt. Ze geeft Heleen een hand.
Je gaat staan. ‘Juf?’ Je stem klinkt zacht. Je hoest. ‘Juf?’ Ze lijkt het nog steeds niet te horen. ‘Juf?’ Je schreeuwt haast.
Ze kan je niet meer negeren. ‘Wat is er, Eliska?’
‘U heeft mij overgeslagen. Hoeveel stemmen heb ik gekregen?’ Je stem trilt.
De juf wisselt een blik met mama. ‘Tja, Eliska, euh… Wat kan ik zeggen. Bij jou waren er… onregelmatigheden.’
Onregelmatigheden? Wat zijn dat?
‘Onregelmatigheden?’ hoor je ineens achter je. Mama is naar voren gekomen.
‘Eliska heeft 554 stemmen gekregen.’
Wat? Maar… maar dan heb je gewonnen! Je wangen beginnen te gloeien.
‘Verschillende ouders hebben geklaagd over een scam. Dat heeft ons doen besluiten om haar te diskwalificeren.’
Je ogen worden groot. Je voelt dat alle meisjes naar je kijken. Met een laatste plié zijg je naar de grond.
